This is how we forget what we focused just before on ... in this chaotic society.

Намрын адаг сарын шинийн 20

Намар... Уйтай. Надаас алдууран холдох энэ л цаг мөч бүрийг баяр хөөртэйгөөр л үдэж баймаар байх юм. Хичээж байгаа. Гэхдээ ойрд үнэхээр болохгүй байна. Миний амьдралаас нэг хүн эргэлт буцалтгүйгээр гараад явчихлаа. Үлдээч гэж хэлэх эрхгүй болохоор... 

Цас ороосой. Хамаг юмыг арчиж угаан, сэтгэл сэргэтэл нээх сайхан нэвсийтэл ороосой. Халаасандаа гараа хийчихээд, даарвал үлээж, үрж дулаацуулчихаад... цасны чихран дуугарахыг чагнан, бодолдоо хөтлөгдөн жаал алхах юмсан. Уг нь ч цаг нь ирчихлээ л дээ. 

Шуурга

"Жаахан тогт, Сэтгэлээ тогтоо, хүндрүүлэгч хэрэгтэй байна чамд" гэж Туул хэлсэн. Үнэхээр тийм байна. Дотогшоогоо өнгийгөөд харсан чинь... тэгж хэлэнгүүт нь нүдээ аниад өөрийгөө чагнасан чинь дотор бөөн шуурга. Харагдах үзэгдэх юмгүй л хар шуурга. Юу ч тодорхойгүй. Хаана зогсохоо ч, хаанаас гарснаа ч мэдэхгүй, харах баримжаа ч үгүй л аймаар санагдлаа. 

Шуурга намдааж, тэнгэр цэлмээх хүчин зүйл надад хэрэгтэй байна. Тэр бол ном гэж Туул хэлсэн. Уншаад байж дээ... 

Ном нь юу ч байж болох шүү дээ. Хүн гэдэг чинь бүхэл бүтэн ном. Гайхам сайхан ном, бүр агуу том ертөнц. Тийм болохоор сайхан "ХҮН-НОМ" олдвол зүгээр л юм байна.

Мөсөн угалз

Өвөл дуусах гээд л... Жавар тачигнасан энэ өдрүүдэд цантсан цонхон дээр хээ угалз урлаад, дуусахаас нь өмнө амжуулъя гэсэн шиг л завгүй байх. Хэчнээн ганган гээч тэр нь... Цаг хугацаатай уралдан байгаа болохоор тийм ганган юм уу?